Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
PRODUKCJA NETFLIX I PEARL STUDIO
Naukowcy wiedzą mnóstwo rzeczy o kosmosie.
Mogą nam powiedzieć, jak daleko są gwiazdy.
Mogą nam powiedzieć, że kosmos zaczyna się 100 kilometrów nad ziemią.
Ale nie mogą nam nic powiedzieć o Kosmicznym Psie.
Uwielbia gonić za kometami i tarzać się w kosmicznym pyle!
Dla Kosmicznego Psa Księżyc to wielka, kusząca piłka.
Prawie każdej nocy odgryza sobie kawałek!
Stąd mamy fazy Księżyca.
Czyli kiedy księżyc jest duży i okrągły,
Kosmiczny Pies nie odgryzł kawałka?
To znaczy, że Bogini Księżyca, Chang’e, kazała mu go wypluć.
Ktoś chce usłyszeć naukowe wyjaśnienie?
Przepraszam, Ba Ba, ale wolę wersję mamusi.
Mamy przewagę.
- Opowiedz o Chang’e. - Znowu?
Tak, znowu! Uwielbiam historię Bogini Księżyca!
Ma Ma, opowiesz?
Jeszcze raz ci więc opowiem
Imię brzmiało jej Chang’e
Zakochana była w Houyim On w niej też
- Tak? - O tak.
A za sprawą eliksiru
Nieśmiertelna stała się
Gdy wzleciała, Houyi został sam
Chang’e czeka więc
Na księżycu tam
To jest teraz jej dom.
Mieszka na księżycu, a towarzystwa dotrzymuje jej Nefryt.
- Dlaczego? - Bo Houyi zmarł na Ziemi.
A gdy płacze,
jej łzy zmieniają się w kosmiczny pył.
Tęskni za nim u srebrzystych bram
Czekać będzie wciąż
Na księżycu tam
Już zawsze?
Już zawsze
Ba Ba, wierzysz w Chang’e?
Jeśli mama mówi, że ona istnieje, to na pewno tak jest.
Dziękuję.
Spójrz w górę. Widzisz Nefryta?
- Robi eliksir. - Widzę go!
Jak myślisz, co tam gotuje?
Kosmowsiankę!
Nadlatuje rakietowy zając!
- Patrzcie na mój statek kosmiczny! - Zwolnij, astronautko!
Masz kosmiczne hamulce!
- Używaj ich! - Spokojnie!
Ma Ma, Ba Ba, uważajcie!
Pomożesz nam dziś z księżycowymi ciastkami?
Mogę?
Najwyższy czas, żebyś poznała naszą rodzinną recepturę.
Tak!
Przepraszam!
Nadziej! Zawiń! Ściśnij! Odbij!
Mąkę przesiej, jajko rozbij
Ugnieć ciasto jak najlepiej
I od nowa jeszcze raz
Nadziej! Zawiń! Ściśnij! Odbij!
Weź nadzienie, potem ciasto
Nic nie marnuj, zawiń ciasno
Ktoś dostanie słodki dar
Tradycję długą mają ciastka
Z miłością przyrządzamy je
Wypiekamy je z oddaniem
Na nie
Czekać każdy chce
Te ciastka kryją w sobie magię
To się poczuć łatwo da
Ciastko czar ukryty swój ma
Poproszę pięć
Lub daj dwanaście, bo kuzyni nas odwiedzą
No i pewnie będzie zięć
On lubi jeść
Więc dwadzieścia daj, wolimy pewność mieć
Księżycowych ciastek już przesłanie znasz
Ciesz się wszystkim tym, co w życiu masz
W ciastkach drzemie magia
Hej.
Księżycowa magia jest tu
Kruche, słodkie i pyszne. Domowe księżycowe ciastka!
Wezmę dziesięć.
Kładąc 40 miliardów ciastek jedno na drugim,
dosięgnęlibyśmy Księżyca.
Sporo ciastek.
Ale gdy Księżyc jest najdalej od Ziemi,
potrzebowalibyśmy 426 000 232 więcej!
Bierz się do pieczenia.
Księżycowa magia jest tu
Czas jesiennych liści
To naszego święta znak
Coś się może ziści
W ciastkach drzemie magia
Księżycowa magia jest tu
CZTERY LATA PÓŹNIEJ
Zaklęte w ciastkach są wspomnienia
Jakbyś była ze mną tu
Z nimi twoje opowieści — mamo
Jak z dawnego snu
Magię tamtych wspomnień
Mam blisko w sercu swym
Zawsze pozostaniesz
W nich ty
- Proszę. - Wesołego święta!
Dziękuję!
Qie zi!
Na pewno nie muszę z tobą iść?
Ba Ba, poradzę sobie.
Ciastka?
Są. Masz linki?
- Są. - A Bungee?
Jest.
No dobrze.
Mamy dziś gości, więc się nie spóźnij.
Wrócę punktualnie.
Ba Ba…
Uważaj!
Przepraszam.
- Do zobaczenia za tydzień, Fei Fei! - Pa!
- Przyjechała! - Pyszne ciastka na dzisiejszy wieczór!
Weźmiemy cztery!
Cztery? A może szesnaście?
Na pewno zgłodnieliście, budując najszybszy pociąg świata.
Wiesz, czym jest maglev?
Słyszałam o nim w szkole. Nawet nie potrzebuje kół.
Unosi się na polu elektromagnetycznym jak na poduszce.
Lewitacja magnetyczna jest super!
Wiedziałeś, jak to działa?
Ba Ba! Sprzedałam wszystkie ciastka…
Głożyna? W ogóle jej nie używamy.
To nie jest przepis mamy.
Chciałem spróbować czegoś nowego dla naszego gościa.
- Fei Fei, to pani Zhong. - Cześć, Fei Fei.
Dzień dobry.
Miło cię poznać…
O nie!
Nie przejmuj się.
- Przepraszam. - Spokojnie, poradzę sobie.
Zwiedzanie!
Fei Fei, oprowadzisz panią Zhong po sklepie?
Byłoby miło!
Przepraszam, mam zadanie domowe.
Zrobimy je później razem.
Nie musimy.
No dobrze.
- Nie wierzę, że ją upuściłam. - Ja też.
- Wielkie dzięki! - Żartuję!
Tu pieczemy księżycowe ciastka, a tu je sprzedajemy.
Kozioł!
Co?
- Przeskocz mnie. - Nie!
Co? Nie znasz tej zabawy?
Patrz na Rechota.
Nie możesz tu wypuszczać żaby!
- Kim ty jesteś? - Poznałaś moją mamę.
Nazywam się Chin, zająłem czwarte miejsce na zawodach ping-pongowych w Yanshi.
Powinienem być trzeci.
A poza tym mam supermoc!
Zgadniesz jaką?
Jesteś superirytujący?
Mam dwie supermoce!
Spójrz tam. Co widzisz?
- Ścianę. - Dla ciebie to ściana.
- Dla mnie to coś, przez co przejdę. - Przechodzisz przez ściany?
- Chcesz zobaczyć? - Bardzo chętnie.
Żadnych barier!
Widziałaś?
Prawie cały przeszedłem przez tę ścianę!
Cząsteczki mojego ciała otworzyły się i zaczęły rozdzielać.
Jakby wszechświat mówił do mnie po imieniu.
Ba Ba, on wbiegł w ścianę!
Ośmiolatkowie mają mnóstwo energii.
- Tym razem mu odpuść. - Tym razem?
Ma bardzo miłą mamę, prawda?
- Powinnaś z nią porozmawiać. - Dlaczego?
Nie czujesz się czasem…
samotna?
Nigdy! Czemu pytasz? A ty?
Mam ciebie. Mamy siebie.
Oczywiście, skarbie.
Zawsze będziemy mieć siebie. Nic tego nie zmieni.
Ale… Fei Fei…
Chciałem z tobą porozmawiać o czymś ważnym.
Wiesz, że od czasu…
Dzień dobry! Ktoś zamawiał 12 włochatych krabów?
Z drogi! Piękna rusza do gotowania!
Ciocie!
Fei Fei, ależ urosłaś!
- Miło cię widzieć. - Cześć!
Zróbcie miejsce dla prawdziwej kucharki.
Spójrz!
Moje ulubione!
- Jestem głodny! - Skwierczy!
Świetnie pachnie!
Fei Fei, spróbuj tego.
- Dziękuję, Nai Nai! - Z drogi!
- Ale jesteś chuda. Nie karmią cię? - Mamo!
Krab wełnistoręki to zwierzę ryjące
znane ze swych owłosionych szczypiec.
Cześć, Ye Ye.
Fei Fei, może do drugiej partii dodamy mojej głożyny?
Mama wolała pestki melona.
My używamy głożyny z własnego ogrodu.
- Skosztuj, jest pyszna. - Chyba mam na nie alergię.
Poza tym mamy własny, wyjątkowy przepis.
Dobrze.
Twoja prawa czy moja?
Z roku na rok stół jest coraz cięższy.
Uwaga, gorący półmisek!
Filiżanki?
Potrzebujemy ich więcej?
Króliki nie siedzą przy stole. Pamiętasz, co mówiła mama.
I to moje miejsce!
- Pomóc ci z tym, babciu? - Piękny stół.
- Gdzie mogę usiąść? - Obok mnie.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
No dobrze.
Krab wełnistoręki pojawia się w zbiorniku wodnym,
po czym niszczy sieci rybaków i wypiera inne gatunki.
Ależ wielki i jasny księżyc!
Masz tu trochę sosu…
Na Święto Księżyca będzie ogromny!
Ulubione święto Ma Ma.
Twój tata mówił, że lubisz Chang’e.
Biedna bogini.
Na księżycu musi być taka samotna.
- Tylko Nefryt dotrzymuje jej towarzystwa. - Przestań! Uwielbia siedzieć tam sama!
Dlatego nie dała Houyiemu drugiej tabletki nieśmiertelności!
Według mojej matki jestem spokrewniona z Houyim…
Łucznik Houyi, tak jest!
Chin!
To nie tak, ciociu! Houyi walczył z demonami…
Miał łuk i strzały.
- Wtedy wszedł złodziej, żeby… - Ukraść tabletki?
Jasne, włożyła je do ust, żeby ich nie znalazł.
Nie kupuję tego.
Chang’e wzniosła się w powietrze, a jej prawdziwa miłość została tutaj.
I wącha kwiaty od spodu.
Teraz mieszka z królikiem zamiast męża.
Dobry wybór.
To nie był jej wybór.
Nie chciała zostawić Houyiego. Każdego dnia płacze z tęsknoty za nim!
Skąd to wiesz?
Piszą do siebie SMS-y.
Nie drażnij Fei Fei.
- To głupia legenda. - Wcale nie.
To prawda. Chang’e istnieje!
Fei Fei!
Jest teraz na księżycu,
gdzie czeka na swoją jedyną miłość.
Czeka.
Prawda, Ba Ba?
Daj jej chwilę.
Jest najlepsza w klasie, ale wciąż wierzy w Chang’e?
Tylko ty i ja, Bungee.
Jesteśmy ostatnimi wierzącymi.
Nie jestem w nastroju!
Wiesz, czym jestem? Nietoperzem!
Jesteś durniem!
Obyś lubiła durniów, bo będziemy się częściej widywać!
- Po moim trupie. - Nie słyszałaś?
- Będziemy rodzeństwem. - Słucham?
Moja mama i twój tata się…
Nie mów tego!
Cześć, Fei Fei.
Dzień dobry.
Ominąłby cię deser.
To księżycowe ciastko z mojej miejscowości.
Bez głożyny.
Dziękuję.
Żadnych barier!
Chin bywa czasami hałaśliwy.
Ale można się przyzwyczaić.
Zhong, wracaj tutaj, bo kopię wszystkim tyłki w madżonga.
Jasne, zobaczymy.
Przyzwyczaić się?
Nigdy się nie przyzwyczaję!
Co jest w tym ciastku wyjątkowego?
Nie chcę ani jego…
ani ciebie!
Chcę, żeby było jak dawniej.
Kiedyś wierzył w Chang’e.
Mówił, że na pewno istnieje.
Teraz się zmienił.
Gdyby Ba Ba znowu uwierzył, nie ożeniłby się z tą kobietą.
Wszystko by sobie przypomniał.
Przypomniałby sobie ciebie.
Bungee!
Ma Ma…
Czemu to się dzieje?
Gdy wzrok kieruję w niebo To widzę twoją twarz
Z księżyca na mnie patrzysz
Ogrzewa mnie twój blask
Wspominam to, co było
Tata, ja i ty
Dlaczego chciałby z inną teraz być
O tobie pamięć zmyć
Wspominam jedną z baśni Chang’e tam była w niej
Swą miłość zostawiła I w niebo wzbiła się
Tam czekać będzie zawsze
Więc tata mógłby też
Czy gdyby baśń prawdziwa była, to
Chciałby wierzyć w nią
Wiem, że Chang’e tam jest. Ale jak mam to udowodnić?
To 384 400 kilometrów stąd.
Co mam zrobić?
Wznieść się chcę
Chang’e ja cię słyszę chyba
Wzlecieć chcę
Patrzysz na mnie i mnie wzywasz
Widzisz to, co ukryte jest
Czy dociera mój na księżyc głos
Wznieść się chcę
Chcę mieć skrzydła, co uniosą W niebo mnie
W miejsce, gdzie odnajdę dowód
Księżyc coś musi w sobie kryć
By tam dotrzeć, sposób musi być
Mieć rakietę i się wzbić
W kosmos lot Ja zrobię to
Dla swej rodziny
Może tak przekonam ojca
By pamięci wierny był
Znajdę gdzieś ten dowód, wiem
Już czuję w sercu swym
Czas na czyn
Jak mam to zrobić Jak w temat się wgryźć
Nie chcę stać w miejscu Bezczynnie tak tkwić
Chcę mieć rakietę i wreszcie się wzbić
I mknąć do celu
Wzlecieć chcę
Chang’e już do ciebie lecę
Wzbić się chcę
I przekonać jakoś tatę
Wzniosę się grawitacji wbrew
Hej, Chang’e, ja blisko jestem tuż
Chcę w rakiecie
Wzbić się już!
Bungee, udowodnimy, że ona istnieje.
Ba Ba.
Mogę kupić parę rzeczy do tego projektu do szkoły?
- Jasne. - Dzięki!
Proszę.
Niczego nie zamawiałem.
Dziękuję.
Autorami są najwięksi poeci dynastii Tang i Song.
Pojawią się na sprawdzianie.
Chcesz nam coś powiedzieć, Fei Fei?
Nie.
Dziś jesteś najlepsza w klasie,
ale jutro możesz być najgorsza.
Nie wolno rysować.
W tej sile magnetycznej
Wielkiej gigantycznej
Szkopuł tkwi!
Tarcia brak, no tak!
Już wzór nareszcie świta mi!
Kadłub, dziób stożkowy Części da się złożyć
W kilka dni
Tak bardzo się staram
Czeka mnie zaraz lot
Płomień świec latarnie wznosi
Więc dlaczego ja mam stać?
Astronauta za horyzont mknie Więc chcę i ja
Dzień za dniem tej układanki wzór
Jaśniejszy zarys ma
Wszystko gra!
Zaraz lecimy, już zapłon się tli
W ruch odliczanie Zamknięte są drzwi
Wszystko gotowe Tak pięknie to brzmi
Lecimy, Bungee!
Wzlecieć chcę!
Chang’e, już do ciebie lecę!
Wzbić się chcę!
I przekonać jakoś tatę
Wzniosę się, grawitacji wbrew!
Hej, Chang’e, ja blisko jestem tu
Chcę w rakiecie
Wzbić się już!
Udało się!
Umrzemy!
- Chin? - Cześć, Fei Fei!
Durniu, w obliczeniach nie było twojej wagi!
Jesteśmy martwi?
Co się dzieje?
Lecimy w górę!
Co jest…
Chin!
Brak grawitacji!
Wracaj! To nie czas na wygłupy!
- Pielucha dziadka? - To długi lot.
Fei Fei!
Przygotuj się!
Co?
Co się dzieje?
Mój aparat…
Bungee, dokąd nas niosą?
O rany!
O rany.
Witamy!
Co? Gadające księżycowe ciasteczka?
Szybciej! Czeka na was!
No już, chodźcie!
- Chodźcie za nami! - Tędy!
Patrzcie pod nogi.
- Spodoba wam się. - Nie mogę się doczekać.
W każdą noc
Świecę stąd na wasz świat
I roztaczam swe piękno
W promieniach światła
To ja…
Chang’e?
Ultrajasna gwiazda.
Chang’e!
Gdy z nieba chcesz jasną gwiazdę mieć
Dostaniesz właśnie mnie
Życzenie twe może spełnić się
Na fali światła już mknę
Gdy milion gwiazd
Oświetla nas
A grawitacja tak rozpala ich blask
Choć każda z nich w sobie piękno ma
Nie jest tak jasna jak ja
Każda noc błyszczy wciąż moim światłem
Roztaczam piękno ponad waszym światem
I gaśnie na widok mój inna każda
To ja, ultrajasna gwiazda
Dziś Lunaria gości was
Tu inaczej płynie czas
Strona ta księżyca Zdumiewa i zachwyca
Ten i każdy inny raz
Mój oka błysk zgasi każdy cień
I noc zamieni w dzień
Gdy blisko mnie mleczna droga jest
To ją przygasza stres
Nie świeci nikt jak ja
Ja nie wiem, czy się da
Ten księżyc, gdy przybyłam tu
Pustynią był
Słone spływały me łzy
Na piach i pył
Powstał eliksir z tych łez
I cud się stał
Wyrosło to miasto wśród skał
Gdzie spadła łza
Ma łza!
Każda noc błyszczy wciąż moim światłem!
Roztaczam piękno ponad waszym światem
I gaśnie na widok mój inna każda
To ja, gwiazda wśród wszystkich gwiazd
Dziś Lunaria gości was
Tu inaczej płynie czas
Strona ta księżyca Zdumiewa i zachwyca
Ten i każdy inny raz!
Który rzeźnik cię strzygł?
Sama się strzygę.
Masz okrągłą twarz, bardziej pasowałyby ci długie włosy.
Poza tym wystaje ci brew…
o tu.
- Lepiej! - Znacznie lepiej!
Dziewczynko z kiepską fryzurą,
powitałam cię.
Możesz wręczyć mi dar.
Przykro mi, ale nic nie mam.
Przecież to jasne, że masz dla mnie jakiś dar.
Bo po co wysyłałabym po ciebie moje lwy?
Należą do ciebie? Są takie fajne i przyleciały po mnie!
Oczywiście.
Masz to, czego potrzebuję, żeby sprowadzić tu Houyiego.
Houyi! Wiedziałam, że o nim nie zapomnisz!
Mówiłam to tacie!
Mam pewną pilną sprawę. Przyleciałam z daleka własną rakietą…
Gada, ale nie wspomina o darze.
Nie, o bogini.
To ty wierzysz, że miłość nigdy nie umiera!
Wszyscy to o tobie wiedzą.
Mój tata też kiedyś wierzył, ale boję się, że teraz się poddał.
Gdybym miała zdjęcie, które udowodni, że istniejesz…
Ona chce zdjęć.
Każdy ich chce!
Ta poza będzie dobrze wyglądać?
Tak?
Byle szybko.
Nie masz daru? Nie masz zdjęcia.
Nie wiem, o co chodzi.
Weź cokolwiek, co mam…
Nie chcę czegokolwiek, chcę daru!
Chin!
To jasne, zgubiłaś go.
Czuję, że jest gdzieś na moim Księżycu,
więc lepiej go znajdź!
Nie pogrywaj ze mną.
Został nam już tylko plasterek Księżyca.
Gdy resztka księżycowego pyłu opadnie, będzie za późno.
Lunarianie! Ogłaszam konkurs!
Spełnię jedno życzenie tego, kto przyniesie mi mój dar!
Bądź pierwsza, a dostaniesz swoje zdjęcie.
Powodzenia w poszukiwaniach!
Znajdźcie go!
Przyniesie mi go.
Nefryt, potrzebuję twojego eliksiru, żeby ściągnąć tu Houyiego.
Będziesz gotowy, prawda?
Przepuśćcie mnie!
Przepraszam, podrzucisz mnie?
Przepraszam!
Dar musi być tam, gdzie się rozbiliśmy!
- Co to może być? - Zaczekaj!
- Pomożemy. - Nie chcę twojej pomocy.
Najpierw znajdziemy dar…
Nie chcę twojej pomocy.
- Ale… - Nie chciałam cię tu!
- Ale… - Nie chciałam cię w moim życiu!
Nie możesz tak mówić do brata!
Nie jesteś moim bratem.
- Ale mogę nim zostać. - Nigdy nie będziesz moim bratem!
Bungee!
Nie mam na to czasu!
Czy ktoś mi pomoże?
Podrzucisz mnie?
- Wożę tylko motokury. - Wiem, gdzie jest dar!
No dobra.
Jechać za szefem!
Dobrze.
Byłbym superbratem.
Muszę zdobyć to zdjęcie! Chodź, Bungee.
Ty zajmij się tym,
a ja załatwię resztę.
Łatwizna.
Co to jest?
Ochrona pałacu.
Co tu robisz?
Chcę zdjęcie dla siostry!
A ja chcę dostać dar.
- Wiem, gdzie on jest. - Doprawdy?
Zabierzcie go na przesłuchanie.
Zabierze mnie tam?
Nigdzie nie idę.
Nie…
Wchodzę w to!
Może zagramy?
Lubisz gry?
No raczej.
Jeśli wygrasz, dam ci to zdjęcie.
Jeśli ja wygram…
powiesz, gdzie jest dar.
Zgoda!
Gramy na lunaryjskich zasadach!
Witam pana w grze, czas start
Szybkości jesteś król Zobaczmy, coś jest wart
Ja tu gram Najlepsza z księżycowych dam
A mój serw powala, no zobacz sam
I punkt kolejny zgarniam, patrz „O jak się poci ten tu z przeciwka gracz”
Och, wiesz, gra ma swój czar
Ale trochę mnie nudzi Więc powiedz, gdzie ten dar
Bo ja tu rządzę, wygrywam, gdy chcę
Gdy ktoś ze mną walczy Ląduje na dnie
No weź, Chin Zaczynam się już bać
Że nie chcesz dać mi tego Co mi musisz dać
Jak śmiesz Mów jej, co wiesz
Jeśli będziesz milczeć Ona cię przyciśnie
Jak śmiesz Lepiej coś mów
Bo na Księżycu już zostaniesz tu
Robię to dla siostry To nie jest koniec gry
Posiadam supermoce Jestem supersprawny typ
Dasz zdjęcie, będzie dowód Przenikam ściany, bój się mnie
Zakręcę piłkę Pokonam cię za chwilkę
Już tracę cierpliwość Powoli mam dość
Co za męczący, drażniący to gość
Fei Fei mówi, że ją wkurzam Więc pewnie rację masz
I dlatego mam przewagę Patrz! Coś gorzej grasz
Ja prędkość mam komety Jak rakieta lecę pośród gwiazd
Powtarzam ci, że…
Masz chyba formy zjazd
Zdobędę twoje zdjęcie A ty dalej sobie tutaj…
Pewnie zasłużyłaś Żeby w samotności żyć
Powiedz, powiedz Bo i tak się dowie, więc
Powiedz, powiedz
Powiedz, bo to koniec gry
Wiesz, co słyszałem?
Że masz 3000 lat i zjadłaś obie tabletki nieśmiertelności!
Całe życie spędzisz w samotności!
Wygrałem!
Nikt stąd nie odleci, dopóki nie dostanę daru.
Ej, a co ze zdjęciem?
Gówniarz od ping-ponga jest bezużyteczny,
a nam tu się kończy czas!
To nasza jedyna szansa.
Tylko spokojnie.
Nie chcesz kolejnego deszczu meteorytów.
Poćwiczmy razem jogę!
Uspokajający wdech…
I uspokajający wydech…
O raju!
Jestem spokojna.
Jestem spokojna!
O bogini!
Jestem…
taka…
spokojna.
Wiem, że dar jest blisko.
Czuję go!
Witaj, Nefryt.
Przynajmniej eliksir działa.
Już nigdy nie zobaczę Houyiego, prawda?
Bogini Księżyca jest chyba astronomicznie zła!
Jeśli to prawda, ta trasa to samobójstwo.
Przeczekajmy to, mała.
Jedziemy! Za mną!
W lewo!
W prawo!
Teraz w lewo!
Musimy przebić się przez kanion!
Nie damy rady!
Nie gdacz mi tu!
Znajdźmy ten dar.
Żadnych barier!
To mój statek kosmiczny!
- Moja rakieta… - Ale bajzel.
Jak wygląda ten dar?
Nie jestem pewna. Rozdzielmy się, tak będzie łatwiej.
Cześć, nazywam się Gobi. A ty?
A ja Fei Fei.
Gobi. A ty?
Chyba kręcimy się w kółko.
Kiedyś nawijałem, gdy się stresowałem, ale spoko, zdaję sobie z tego sprawę.
Muszę trochę zwolnić, zrelaksować się i oddychać.
Sprawdzam teraz puls.
- Spokój osiągnięty. - Kim jesteś?
Czym ty jesteś?
Jestem najbardziej zaufanym doradcą Chang’e.
Wysokim rangą członkiem dworu.
Nie jestem może błaznem,
ale i tak mam wysokie stanowisko, jestem niezastąpiony.
To co tu robisz?
- Hej! - Czekaj.
To łazik księżycowy? Z moim spadochronem?
Nie wiem.
Bierz pelerynę, ale tych księżycowych gaci nie oddam.
Są spoko!
- Co on tu robi? - Co?
Lepiej z nim nie rozmawiaj.
Bogini wyrzuciła go z pałacu.
- Ostrożnie! - Nie słuchaj ich.
Te lunaryjskie kury całkiem wszystko pomieszały.
Jest dobrze.
Wcale nie. To zły element.
I kto to mówi?
Właśnie, mały, zielony, świecący robaku!
Hej!
Nie marnujmy czasu. Musimy znaleźć dar!
Dla Chang’e? Chcę pomóc!
Mogę pomóc? Chciałbym. Wspominałem już?
O nie!
Kogo przypominam?
Ten i każdy kurzy raz!
- Moja lalka Chang’e. - Jest niesamowita.
Na jej widok zawsze śpiewam.
Ma Ma mi ją dała.
Na pewno chodzi o nią!
Na pewno!
- Dzięki! - Czekajcie!
Wybacz, nowa.
Przepraszam.
Oddawaj!
Ej, uważaj!
Dosyć już!
Pomocy!
Nie!
To moje! Wracaj!
Pierwszy u bogini wygrywa życzenie!
Nie możecie mnie tu zostawić!
Zdobędę ten dar…
i zaniosę go do Lunarii!
Lunarii?
Przyda ci się przewodnik!
Ten tu gość mieszkał i pracował w pałacu.
Gdy tylko go odzyskam, zaniosę Chang’e jej dar.
- Pozwól sobie pomóc, proszę. - Nie.
- Proszę. - Nie.
- Proszę. - Nie!
Proszę…
Nie!
Daj mi dokończyć.
Proszę!
Dobrze, ale przestań wydawać ten dźwięk!
Rzecz w tym, że gadam z nerwów, ale pracuję nad tym.
Zdałem sobie sprawę, że szybko mówię,
więc postanowiłem się zrelaksować i teraz pracuję nad oddechem…
Czasem zaplątuję się przez to w język.
Nienawidzę tego.
Gobi, co się dzieje?
Powiedz, że nie są głodne.
Nie są głodne!
Kłamię. Są bardzo głodne!
Nigdy nie były tak głodne.
Musimy uciekać! One biegną na żer nad jezioro!
Znam tę zabawę!
Wybacz.
Za sekundę dogonimy te motokury.
Co za doświadczenie.
Zbliżyłaś się do mnie? Bo ja do ciebie tak.
Przyjaciele na zawsze.
Na zawsze!
Przyjemnie jest.
- Czemu mieszkasz sam? - To osobiste pytanie.
Ale jesteśmy już jak rodzina, więc mogę ci powiedzieć.
To było dawno temu.
Bogini wygnała mnie z Lunarii, bo zaśpiewałem pewną piosenkę.
Wygnała cię za piosenkę?
Nie jest taka, jak mówiła Ma Ma.
Miała być dobra i łagodna,
pełna wdzięku, niczym lądujący na wodzie łabędź.
I taka była…
aż do śmierci Houyiego.
Wtedy nas odepchnęła.
Strata ukochanej osoby…
Zmienia człowieka.
No.
Gdy zaśpiewałem tę piosenkę, bogini zniknęła.
Wszystkie światła w Lunarii zgasły.
Nazywamy to Wielką Ciemnością.
Zaśpiewasz mi tę piosenkę?
No nie wiem, akustyka na szczycie żaby jest średnia.
Proszę.
Przegrałem.
Czy też czasem tulisz się
A z ogona robisz lampkę
Spytałeś ją o to?
Czy w świetle tańczysz jak zwierz
Co robisz?
Tak? Ja też
To serio prosta treść
Niech barwy niosą cię i cześć
Gobi!
To wyjątkowy stan
I to jest zawsze piękne
Czy na Ziemię patrząc stąd
Ze wzruszeniem myślisz sobie
Raczej nie.
Niebieskie piękno, słów brak
- Nie. - A ja owszem.
Codziennie zmienia się
Obraca, kręci się i mknie
Nie umie w miejscu stać
I to jest piękne Nie mów nie
Chcę, żeby było jak dawniej.
Złap oddech i dokoła spójrz
Łap szybko chwilę tę
To, co ważne dziś jest
Masz przed sobą właśnie tu
O tak!
Więc chłoń
Masz co
A czy czasem boisz się?
I się zwijasz w małą kulkę
I we wspomnieniach tkwić znów chcesz
Tak, ja też.
Przeszłości porzuć mrok
Do przodu idź, wykonaj krok
Gdy cel masz
I w nim trwasz
Dotrzesz gdzieś
Gdzie pięknie jest
Zaśpiewałeś jej tę piosenkę?
Nie, zaśpiewałem coś innego.
- Gobi… - Dobra, tę.
W sercu mym na zawsze
Razem, ty i ja
Nefryt?
Co się dzieje?
Zadziałało! Udało ci się!
W samą porę!
Teraz potrzebuję tylko daru.
Czemu dopuściłam do siebie te kury?
Tam są!
Jest i moja lalka!
Nie martw się, załatwię to.
Cześć, maluchy.
Gdzie ona jest?
- Zwariowałaś? Jest moja! - Oddawaj!
Zabieraj łapy z…
Nie!
No i po darze.
Fei Fei!
Możesz wyjść, już ich nie ma.
Fei Fei, chodź! Zrobię wszystko, byle nic ci nie było!
Co mam zrobić?
Spojrzeć w górę.
O nie!
- Straciłam wszystko. - Nie wszystko.
Masz jeszcze to i to…
i to!
I żyjesz. To pozytyw.
To była moja jedyna szansa, żeby powstrzymać tatę przed drugim ślubem.
Drugim ślubem?
Twoja mama…
Ona odeszła?
Teraz utknęłam tu bez daru,
a mój tata poślubi tę straszną kobietę,
która ma okropnego syna!
Jakiego okropnego syna?
Jest niewiarygodnie wkurzający.
Nikt nie lubi wkurzających istot. Takie są najgorsze!
Ciągle robi miny.
I wiecznie bawi się w kozła.
Myśli, że umie wisieć jak nietoperz i przechodzić przez ściany.
- I mi przerywa! - Daj mi dokończyć. Kozła?
Stąd pomysł, żeby dosiąść żaby?
Nie! Nie do końca.
Zwisa do góry nogami? Jak ty, gdy prawie spłonęłaś?
Stąd ten pomysł?
Nie!
Nie znoszę go.
Ja też go nie znoszę.
- Przechodzi przez ściany? - Nie było tematu.
Chciałbym mieć brata.
Ale od 1000 lat jestem sam.
A ty od ilu?
Czterech.
To poczekaj.
Może zmienisz zdanie.
Panna Zgryźliwa jest chyba głodna.
Może coś zjemy? Z pełnym brzuchem świat jest lepszy.
Tu mamy pyszną mapę.
Pyszne. Skosztuj mapy.
Nie wierzę, że jesz księżycowe ciastko! To barbarzyństwo!
Te ciasteczka nic nie czują.
Co to jest?
Jakby coś złamało się wpół.
Chin pewnie gdzieś to znalazł i dla żartu włożył do ciastka.
- Mówiłam, że jest irytujący. - Chwileczkę.
Czemu to wygląda znajomo?
Nie, jednak nie.
To połowa tego symbolu.
Gobi, ten amulet to właśnie dar!
Wciąż mamy szansę.
Musimy to zanieść Chang’e! Chodź!
Musimy pomóc Fei Fei.
Żadnych barier!
Udało się!
Bungee?
Udało nam się!
Jeśli ma dar, musi mi go natychmiast dać!
Pyk! Mam cię!
- Chin? - Fei Fei!
- Rany, ale się cieszę! - Nic ci nie jest!
Ależ szaleństwo! Wszystko się ruszało i mnie otoczyli.
Patrz! Mamy dar!
Rany!
Cześć, jestem Gobi!
Super, ja jestem Chin.
Podwójnie super!
Wracam z tysiącletniego wygnania.
Ciekawe, czy spotkam…
Gobi!
Amulet!
Fei Fei, łap go!
Nie! Zostawcie mnie!
Kończy nam się czas!
- Szybko! - Dziękuję.
Szybciej, tędy!
To ona!
Fei Fei.
Chyba tego daru szukasz.
Tak! Druga połowa amuletu!
Nasze dwie połowy znów się złączą.
Teraz możesz do mnie wrócić.
W sercu mym na zawsze
Razem ty i ja
Houyi?
W sercu mym na zawsze
Razem ty i ja
Póki wciąż na niebie
Widać płomień gwiazd
Ty i ja
Na zawsze
Chang’e, nie mogę zostać.
Musisz żyć dalej.
Ale jak?
Nie!
Nasza miłość jest wieczna.
Proszę, nie zostawiaj mnie znowu.
Houyi!
O nie.
To mrok!
O nie.
Co to za miejsce?
Komnata Nieziemskiego Smutku.
Nie da się tam wejść.
Tylko bogini tam kiedykolwiek była.
Ja spróbuję.
Mówiłam już, że nie możesz…
- Jak to zrobiłaś? - Możesz już nigdy nie wrócić.
Nie wrócisz do domu.
- Nie! - Fei Fei!
Chang’e?
To ja.
Fei Fei.
Ta z kiepską fryzurą.
Przyszłam po ciebie.
Mama?
Fei Fei.
Ma Ma!
Tutaj!
Fei Fei, tutaj!
Tego się obawiałam. Utknęła.
Nie!
Bungee!
Fei Fei!
Co tu robisz?
To nie twoje miejsce.
Nieprawda.
Nie możesz tu zostać.
Całą wieczność będziesz samotna jak ja.
Musisz żyć dalej.
Ale jak?
Ja wiem, że czujesz smutek
To mówi mi twój wzrok
Gdy bliski ktoś odchodzi Świat pokrywa mrok
Ale czas, by ruszyć dalej
Nadejdą lepsze dni
Bo nowe życie masz przed sobą, spójrz
Miłości uwierz znów
Gdy jej zaufasz Wrócisz do rodziny
Do trochę innej niż w pamięci twej
Kto daje miłość Ten ją dostaje
I więcej jej
Z każdym dniem
Nie musisz lecieć w kosmos By w sercu silną być
To wszystko, co odnaleźć chcesz Masz w sobie tylko ty
Ja wiem, że za nią tęsknisz
Lecz proszę, uwierz mi
Jej duch, on jest przy tobie zawsze tu
Więc idź, kochaj znów
Żadnych barier.
Oddajcie mi siostrę!
Chin!
Ciągle jestem durniem?
Tak, ale moim durniem.
Możemy już wrócić do domu?
Jasne.
Chwila.
A co z tobą?
Dla mnie jest za późno. Houyi nigdy nie wróci.
Ten dar, on nic nie zmienił
Nie jesteś sama tu
Masz miłość wokół siebie
Naprawdę, sama spójrz
Ja wiem, że za nim tęsknisz
Lecz proszę, uwierz mi
On wciąż jest
Ty wiesz gdzie
Więc mu świeć
Tyś piękna jest
O tak!
Fei Fei!
Pamiętasz, jak ścigaliśmy wredne kurczaki?
Były wredne!
Pamiętasz, jak zrobiłaś lasso z mojego języka?
Pamiętasz, jak się żegnaliśmy?
Mówisz o teraz?
Tak.
Żegnaj, Fei Fei.
Jeśli chcesz, to możesz zostać.
Nic mi nie będzie.
Masz teraz nowe życie.
Idź.
Żegnaj, Bungee.
Dziękuję za twój dar, Fei Fei.
Szkoda, że nie dał ci, czego pragnęłaś.
Ależ dał.
To ty byłaś darem.
Pa, Fei Fei! Zawsze będziemy przyjaciółmi!
Zawsze!
Pa!
Na zawsze!
Proszę bardzo.
Umieram z głodu.
- Za dużo tu kucht. - Witaj w rodzinie.
Pomogę ci.
- Cześć. - Nikt nie robi pierogów jak Nai Nai.
Z drogi, Kosmiczny Psie!
Zbyt słone, nikt tego nie zje.
Mówi się, że krab wełnistoręki to danie, które może odmienić życie.
- Świetnie pachnie! - To jej nowe perfumy.
Zhong Ayi, mogę ci z tym pomóc?
Oczywiście.
Święto Księżyca to moja ulubiona noc w całym roku.
Moja Nai Nai zawsze powtarzała,
że krąg księżycowego ciastka symbolizuje połączoną ze sobą rodzinę.
- Idealna noc, żeby siedzieć na zewnątrz! - Stół zastawiony!
- Ostrożnie, gorące. - Ale jest pięknie!
- Fei Fei, tutaj. - Siądź z nami.
- Chin. - Chin!
- Weź tę żabę z krzesła! - Przepraszam!
Jeśli jeszcze raz to zrobi, siostra może na nim poeksperymentować.
Nie mów mu tak!
Święto Księżyca, a w ogóle go nie widać.
Chang’e musi być smutna.
Schowała się za chmurami i śni o swojej jedynej miłości.
- Nie zaczynaj! - No co? To romantyczne!
Świetnie pachnie.
Przepysznie.
Nie baw się jedzeniem przy stole.
- Mam rację? - Będziesz to jadła?
Nie teraz, mówimy o Chang’e!
Musi być zakochany!
- O mnie mówicie? - Nie!
Księżyc jednak postanowił do nas wyjść.
Jak myślisz, co Nefryt dzisiaj gotuje?
- Kosmowsiankę! - Kosmowsiankę!
Śmiejesz się jak Ma Ma.
Wiem, Ba Ba.
Wracamy?
Zaraz przyjdę.
No dobra, durniu!
Mamo! Fei Fei mnie goni!
Wcale nie!
- Fei Fei! - Chin! Przestań gonić siostrę!
PAMIĘCI UKOCHANEJ AUDREY WELLS
Napisy: Jędrzej Kogut